Balkon demirlerine yaslanıp ne söyleyeceğini düşündü yanındaki kadına. Saçma sapan bir şey söylemekten korkan ağzı sessizliğe kilitlenmişti. Sokağa çevirdi gözlerini. Bu sayede yüzünün anlamını gizleyebilirdi belki kadından. Serindi hava. Rüzgâr onlar için esiyordu. Buruşuk bir şeyler vardı belli ki düzlenmesi gereken.

Anlayabiliyor musun peki, dedi kadın. Neden olmadığını, neyin üzerine basıp sana konuştuğumu?

Anlıyorum, dedi sessizce.

Işığın gelişi öylesine yumuşaktı ki, aynı anda karanlığın keyfini sürebiliyorlardı. Burun kemiğindeki eğriliğe baktı kadının. Aynı eğrilikten kendisinde de vardı. İşaretlenmişlerdi sanki gizli bir el tarafından. Hoşuna gitmişti bu durum. Belli belirsiz gülümsedi.

Hem anlıyorum hem de anlamıyorum aslında, dedi sonra.

Alaycı bir gülümseyişle konuştu kadın: “İşine geldiği yeri anlıyorsun ama gelmeyenleri…”

Sigarasını söndürdü tablada, sabırsız bir tavırla. Dudaklarını bükmüştü yine. Ne zaman böyle yapsa uzun bir küskünlüğe niyetlenmiş olurdu kadın. Adam bilirdi bunu.

Bitirmeliyiz, dedi kadın olanca bilmişliğiyle.
Tanıdık yenilgilere bulanmış sesiyle karşılık verdi genç adam: “Nasıl?”
Soru; gecenin askısında unutulup, bekledi günlerce taliplisini. Bir talipli bulunmayınca da evde kalmış genç kızların naftalinli şehvetlerine döndü yüzünü.